Ik dacht dat het groter moest. Maar waarom eigenlijk?

Ik had bedacht dat een vrouwendag familieopstellingen met vijf of zes vrouwen moest zijn.

Dat leek me logisch. Genoeg vrouwen om met elkaar te werken. Genoeg representanten.

Maar als ik eerlijk ben, zat daar ook iets anders onder.

Vijf of zes klinkt gewoon beter dan drie of vier. Alsof je aan het aantal kunt zien of iets succesvol is.

De afgelopen tijd nodigde ik verschillende vrouwen uit. Uiteindelijk wilden er steeds drie of vier meedoen. En hoewel ik dat aantal eigenlijk wat klein vond, besloot ik het gewoon zo te doen.

Vorige week was er weer zo’n dag. Met vier prachtige, verschillende vrouwen. Hun vragen gingen over niet steeds vooraan willen lopen, niet alles willen dragen en fixen, je eigen weg gaan en gezien worden.

In deze kleine groep was er ruimte voor ieders eigen vraag en kreeg iedere vrouw haar eigen opstelling. Dat vind ik belangrijk: dat iedereen niet alleen kan bijdragen aan het proces van een ander, maar ook zelf helemaal aan bod komt.

Ik zag hoe er iets verschoof. Hoe vrouwen geraakt werden, hoe er ruimte kwam voor een ander perspectief. En hoe er steeds weer zachtheid, opluchting en lichtheid ontstond.

Maar wat me misschien nog wel het meest raakte, was hoe ik me zelf voelde.

Zo rustig. Zo vol vertrouwen.

Met deze kleine groep kon ik iedereen echt zien. Er was rust en overzicht, waardoor ik met mijn aandacht helemaal aanwezig kon zijn bij wat zich ontvouwde.

Er was tijd om te verdiepen, om stil te staan bij wat zich aandiende en om ruimte te geven aan alles wat er tussendoor ontstond.

En ineens voelde ik heel sterk: dit bén ik. Zo wil ik werken.

Juist in deze kleine setting kom ik helemaal tot mijn recht. Hier kan ik werken vanuit mijn gevoel, mijn aandacht en mijn eigenheid.

Dat zit ook in de kleine dingen waarmee ik mijn vrouwendagen aankleed.

Mijn leefkeuken, waar we met elkaar aan tafel zitten. De grote theeglazen met de gehaakte glasomarmers die ik speciaal voor deze dagen heb gemaakt. Acht kleuren om uit te kiezen, ieder met een kaartje met de naam van de vrouw.

Het zijn van die kleine, persoonlijke dingen die de dag echt Syl maken. Een warm welkom, een beetje eigenzinnigheid en aandacht voor details.

Ik hoef niet te voldoen aan hoe het hoort. Ik mag er mijn eigen vorm aan geven.

Dat is niet minder. Dat is precies wat ik te bieden heb.

Warme groet, Syl

Syl Granneman

Zachter kijken. Eerlijker voelen. Minder moeten. Voor wie merkt: het mag anders. Soms begint verandering met een andere blik. Ik help je om die te vinden.